Nafn nemanda: Fríða Dís Guðmundsdóttir
Námsleið: Kennsla list- og verkgreina, M.Ed. (Kjörsvið: Tónmennt að loknu BA/BS prófi)
Leiðbeinendur: Helga Rut Guðmundsdóttir
Sérfræðingur: Adam Switala

Ágrip: Fyrir börn á einhverfurófi getur tónlist verið lykillinn að tjáningu, félagslegri þátttöku og málþroska. Rannsóknir á sviði músíkmeðferðar hafa sýnt að markviss tónlistarþjálfun getur stuðlað að aukinni tjáskipta- og félagsfærni barna á einhverfurófi en tónlistariðkun með börnum á einhverfurófi í íslenskum leikskólum hefur lítið sem ekkert verið rannsökuð. Markmið þessarar rannsóknar er að varpa ljósi á umgjörð tónlistarkennslu með börnum á einhverfurófi í íslenskum leikskólum og hvort tónlist sé notuð sem kennsluaðferð til að efla tjáskipta- og félagsfærni þeirra.Beitt var eigindlegum aðferðum þar sem tekin voru fjögur hálf-opin viðtöl við tónlistarkennara og stuðningsaðila í þremur leikskólum á höfuðborgarsvæðinu og þau þemagreind.
Niðurstöður sýna að tónlist er nýtt sem kennslutól í öllum þremur leikskólunum en með fremur ómarkvissum hætti. Jafnframt kom í ljós að börn á einhverfurófi geta tekið virkan þátt í samverustundum og hafa af þeim gagn þótt þau virðist vera óvirkir þátttakendur. Þegar tónlistarþjálfun er skipulögð og markviss, eins og dæmin úr rannsókninni sýna, getur hún haft jákvæð áhrif á tjáskipta- og félagsfærni barna á einhverfurófi.
Rannsóknin leiðir í ljós að með því að sameina þætti músíkmeðferðar við aðferðir skipulagðrar kennslu, sjónrænan stuðning og snemmtæka íhlutun gæti tónlist orðið öflugur þáttur í stuðningi við börn á einhverfurófi í leikskólum. Áhersla á tónlistariðkun í leikskólum hefur farið minnkandi á undanförnum árum sem þýðir að einhverfum börnum kann að ganga á mis við þau tækifæri sem markviss tónlistarþjálfun getur haft í för með sér. Til að sporna við þeirri þróun þarf faglegar leiðbeiningar, þjálfað starfsfólk og aukið fjármagn.